Het is volbracht! (Deel 3)

Deel 3 (en gelijk de rustige maandag erbij.)

Quote:

Zondag, de laatste dag van het Antillenweekend.

Had geregeld bij Centrum dat ik twee prachtige taarten zou ophalen. Zou dat met mijn busje vol doen, dan had ik handen in de auto die de beide taarten konden vasthouden. Staat gekker als ik dit zo teruglees als dat ik het bedoel. Haha.

Weer op tijd bij de residentie en we gingen terug naar de kerk, had Ruud al laten weten dat ik even een andere afslag nam om de taarten te halen.

Bij Centrum aangekomen wilde ik de auto uitzetten, maar ze vroegen of de auto aan mocht blijven vanwege de airco. Tuurlijk. Auto aangelaten, maar durfde hem niet in zijn vrij te laten staan met draaiende motor. Wilde eigenlijk ook de handrem niet meer aantrekken, had ik ook niet meer gebruikt, steeds de auto maar in de versnelling gezet en motor uit. Ik kreeg de zenuwen van die handrem. Maar ja draaiende motor, dus toch maar handrem beetje aangetrokken.

Ik naar binnen, de taarten halen. In mijn naïviteit dacht ik ze op te halen en dat dat snel zou gaan. Had ze al besteld tenslotte.

Nou misgerekend. Nummertje trekken en op je beurt wachten. Zondag he, kwart voor negen.

Kom op, ik moet ook nog Subway broodjes ophalen. Hadden we besteld voor ontbijt.

Ik wilde ze niet laten bezorgen, want ik dacht dat ik ze beter en sneller zelf zou kunnen halen.

Was aan de beurt. Twee taarten besteld. Dikke boek erbij, zoeken.

Leo, chipolata en aardbeien? Ja, dat zijn mijn taarten.

Ze ging twee opgevouwen dozen pakken en maakte er één klaar om een taart te ontvangen. Verdween naar achteren en kwam niet meer terug. Elke seconde duurt een minuut.

Ja, taart 1. In de doos, doos half dicht. Taart is te hoog voor de doos, maar plakkertje aan zijkant moet het maar doen.

Ritueel herhaalt zich voor taart 2. Weer véél te lang voor mijn gevoel. Maar wat zijn ze mooi, die taarten.

Je bent echt verplicht met een karretje te komen, anders krijg je ze dus niet mee.

Heb gehoord dat er teveel ongelukken gebeuren dat mensen ze dragen naar de kassa en doos valt en dan denken dat ze een nieuwe krijgen.

Maar ja, ik moet ze uit het karretje op de loopband bij de kassa zetten, ook levensgevaarlijk.

Betaald en echt geen geld voor die knotsen. Buiten waaiden dan gelijk de dozen open. Die stickers helpen dus geen zier met een half open doos. Auto stond niet ver. Taarten aan de andere gegeven en rustig aan gereden naar de kerk. Alhoewel, eerst wegkomen, auto draaide stationair, maar weer kreeg ik die verd..... handrem niet los. stond niet eens te strak aangespannen. De broeder naast me, heel nonchalant met zijn linkerhand, rits, rats klik, handrem los. Masha Dankki. Krijg wat van die handrem. Not my cup of tea.

Iedereen uitgeladen bij de kerk en ik snel weer in de auto naar Subway die niet ver hiervandaan zit.

De twee dozen met 36 stukken Subway broodjes lagen klaar. Keurig.

Hé Chichi, riep de aardige dame die mij geholpen had met de bestelling. Met Chichi bedoelde ze niet mij, maar de andere bediende die achter in de keuken was, die moest mij helpen om af te rekenen. Zij zelf was met klanten bezig. Nog een keer, Hé Chichi met nog wat Papiaments erachteraan. Ik moet nog naar de Chichi plantage, zo een poppetje weer kopen. Eigenlijk bedoelen ze hiermee de oudste dochter in een gezin, "grote zus" die staat voor zorgzaamheid.

Hehe eindelijk komt er iemand uit de keuken om met me af te rekenen. Snel betaald en met twee grote dozen naar de kerk.

Nou, toch nog gelukt binnen redelijke tijd. Pfff.

Lekker met z'n allen weer zitten eten. Cor en ik moesten ons nog omtoveren in ons werkkloffie.

Ruud was al in het zwart / wit. Kwamen er opeens vier Duitsers binnen, pa, ma en twee volwassen dochters.

Herzlich wilkommen, Gottesdienst fängt nur bisschen später an. Um 11.Uhr.

Vonden ze niet erg, we gaven ze koffie en legden uit waarom het een beetje anders liep.

Ik vertelde ze ook dat we daar in Nederland ook een uitdrukking voor hebben.

Sie fallen mit Ihre Nase in die Butter. Hahaha. We hebben nog broodjes over, hebben jullie trek. Nee hoor, ze hadden ontbeten. Ennnnn, wat wil het toeval? (Toeval bestaat niet, dat is de logica van God, aldus Visjeposters) De pa, was priester uit Heilbronn en was organist. Tadddaaaaaa. We hadden er géén vandaag en nu opeens wel een. Ja maar, al een tijdje niet gespeeld zei hij nog. Is nog altijd beter dan iemand die nooit gespeeld heeft.

Stekker er even in van het orgel en daar kwamen de tonen. Kon hij even wennen.

Cor en ik gingen ons ook omkleden.

Uitzending werd ook naar St. Maarten gestreamd via de IPTV. De opziener had gevraagd of ik Duits kon, jawel, en Engels ook.

Mooi, dan kan je voor de Duitsers de dienst in het Duits samenvatten en voor St. Maarten in het Engels. Geen probleem. Cor had moeite met talen dus die mocht gewoon in het Nederlands zijn bijdrage na de opziener doen.

Kijk zo doen we allemaal wat moois om de dienst voor een ieder begrijpelijk te maken en zijn deel te geven. Mijn "selfesteem" was gelijk weer stuk beter. Achteruit schakelen problemen, handremmen problemen, creativiteit non-existent, maar Duits en Engels, kom maar op!

Het werd tijd voor de dienst. De opziener ging eerst nog even twee liederen met het koor zingen voor de dienst begon en kwam toen weer terug naar de consistorie.

Hij bad met ons samen en we liepen de kerk in. Ik moet eerlijk zeggen, de opziener diende heel fijn en ik hield het niet droog. Emotionele en drukke dagen en ook dingen die niet voor dit verslag zijn, schieten voorbij en komen samen in mooie worden die gesproken worden en die je doen beseffen wat belangrijk in 't leven is.

Ho maar.

Tijdens mijn samenvatting in 't Duits toch ook nog een persoonlijke noot voor de Duitse organist en de familie.

Zooo blij dat zij er waren en dat pa voor mij de kers op de taart was.

Lichtdrager zijn ging dienst om. Als je niet "aangesloten" bent op stroom, komt er niets.

Geen licht in ieder geval.

Orgel staat er, maar geen stroom erop die drie weken dat ik er was. en NU wel. Aangesloten op stroom met een pianist

Na 3 diensten met zijn zessen te hebben gehouden met GEEN muziek en nu dan een goed gevulde kerkzaal met hem als organist en zelfs nog een gast ook. was de dienst voor mij geslaagd.

Jammer genoeg kon de Duitse familie niet blijven voor de heerlijke taarten die we gekocht hadden.

Omdat de dienst al voor hen een uur later begon hadden ze haast om nu naar een volgende plek toe komen.

Was in ieder geval fijn, neem de hartelijke groeten mee naar Heilbronn.

Toen de taarten en koffie.

Tjonge wat waren die taarten lekker. Echt waar. Had een Strawberry en een Chipolatataart.

Van beiden een stuk genomen. Er was nog veel over. Ook vandaag, maandagmorgen en ook vanavond grote stukken nog gegeten. Ze zijn nu op!.

Er gingen echt veel stukken uit. Goed, na de koffie zitten bijpraten en we moesten nog lunchen ook.

Was meer restjes opmaken. hadden nog zoveel in huis. Dus rond half twee, nog de resterende bolletjes gepakt. Was inmiddels ook een grote pan soep nog ontdooit, hadden er twee in de vriezer.

Ik sloeg over, had mijn portie vrijdag al gehad. Wel broodjes gegeten met dik beleg.

Hebben nog veel kaas en ham en cervelaat over. Deze week nog maar wat soldaat maken.

Het werd zo langzamerhand tijd om de spulletjes te verzamelen, schilderijtjes en hartjes die gedot en gevernist waren, geen oplaadkabeltjes vergeten!

Op weg naar de residentie om de rolkoffers op te halen en dan op naar Hato waar ze zich ongeveer om 16.00 uur moeten melden. Hun vliegtuigen naar Bonaire en Aruba vertrokken gelijk om 17.00 uur vanaf Hato.

Cor en Gonny bleven nog deze nacht bij ons slapen, konden niet op deze vlucht naar Bonaire mee. Ik breng ze morgen (vandaag) naar Hato. Hun vlucht is om 10.25 maandag.

De rit naar de residentie ging goed en vanaf daar, door naar Hato, volgde Ruud een weg die ik nooit had gevonden, Werkelijk kruip door, sluip door. Ik had iets anders in mijn gedachten. Maar we kwamen heelhuids aan, keurig op tijd.

Van sommige zusters innig afscheid genomen. Ze bedankten mij hartelijk voor de gastvrijheid, het geregel en ook voor het emotionele dienen werd ik bedankt. Het deed me echt goed. Je bent hier te gast zelf, maar ons huisje voor 5 weken werd wel uitgewoond door enkelen. Bepaalde vrijheden die genomen worden, gaan niet op bij "ons" in Nederland. Genoeg erover gezegd.

Blij dat Cor en Gonny hier ook waren. Ineke had het niet meer getrokken, of heb ik dat al geschreven.

Het is een lang verhaal geworden. Ben nog niet klaar, ga nu door ook. Afmaken.

Ineke heeft de hele avond al op de bank naast me liggen slapen en soezen, ze is op.

Nu half één hier, maandagnacht en nog even in sneltreinvaart door gisteravond en vandaag dan maar. Kan nog wel een uurtje door, dan ben ik bij met het schrijven.

Op Hato afscheid genomen van Ruud en Rita, gaan zelf op vakantie aanstaande donderdag en komen half december hier in 't huisje/kerk terug.

Terug naar de kerk.

Heerlijk gevoel, alles achter de rug. Goed gegaan, die dingen die ik heb kunnen regelen.

Ja, wat zal ik zeggen/schrijven. Doe het toch. Ik schrijf ook voor mezelf, opdat ik niet vergeet.

Ik blijf het echt gek vinden dat hier een Antillenweekend gehouden wordt door onze kerk op een eiland, waar de lokale priester zo kort geleden nog is overleden (half jaar).

Gemeente Willemstad bestaat dus uit de weduwe van de priester (nog in verwerkingsfase) met haar oude moeder en een kort geleden aangenomen zuster (mei j.l.) met haar toen ook gedoopte zoontje.

Als wij niet hadden geboekt hier en zouden zijn gekomen, en dat kan ik rustig in alle eerlijkheid zeggen, zonder op te scheppen, zou het een fiasco zijn geworden.

Je kunt niet verwachten dat deze minigemeente hier, met alles wat hier speelt, zo'n weekend wil en kan organiseren.

Bonaire is een veel grotere gemeente, en nu moeten 20 mensen hier naar toe vliegen van beide eilanden, waarbij het mij logischer lijkt om 3 a 4 mensen naar Bonaire te laten vliegen.

Nou ja. Verhaal even afmaken.

Zijn zondagavond heerlijk met Cor en Gonny naar Willemstad weer gereden.

Eerst naar Fort Nassau, schitterend uitzicht vanaf het fort op de Juliana brug en de stad met de cruiseschepen en de mooi verlichte pontjesbrug in de verte.

Zit ook een goed restaurant met hetzelfde uitzicht, dus proberen of er een tafel vrij was.

Zoals ik al dacht, nee. Je moet hier echt van tevoren reserveren.

Pech, dan gaan we naar de binnenstad zelf.

Weer de diepte in gereden en de hele hoge brug over. Blijft echt wel een attractie, lijkt net de Efteling of zo, je gaat goed omhoog en dan opeens over de top, de diepte in, net een achtbaan.

Gelijk eerste afslag na de brug eraf, Otrabanda in.

Bij het busstation in de buurt groot parkeerterrein, gratis maar pikdonker en veel veel water.

Stonden heel veel auto's maar vonden een droog plekje ergens waar we konden staan.

Paar honderd meter teruglopen en we zaten op de pontjesbrug en het mooi verlichte Plasa Brion.

Het Rif Fort ingelopen en boven in het fort een lekker restaurant ingegaan.

Zijn hier jaren geleden ook met Arjan en Viola geweest en hadden nu het tafeltje ernaast.

Ik kan zeggen: het was HEERLIJKKKK. De drie anderen hadden vis. Ineke Snepper filet en Cor en Gonny Kroeper filet. We hadden gistermiddag deze vis gezien, niet dezelfde of misschien wel, dood achter in een truck van een visser die hem die nacht had gevangen. Gigantisch beest en ze hebben, zei hij, 4 man nodig gehad om hem binnen te halen.

In ieder geval zowel de Snepper als de Kroeper smaakte heerlijk. Geen side dishes erbij, want dit weekend was al erg veel gegeten. Ik had een Pepper steak met echt een schaaltje met overheerlijke pepersaus. De steak was medium en zooo lekker, maar weinig meegemaakt. Had wel een schaaltje patatjes erbij, maar voor algemeen gebruik. Waren ook goeie frietjes.

Heerlijk gezeten. Daarna nog even terug op de mooi verlichte pontjesbrug foto's gemaakt en ook nog zo ver mogelijk naar de cruiseschepen. Op een gegeven mag je niet verder zonder geldig pasje, staat security zodat niet iedereen de boten op kan. Teruggelopen en op naar huis. Welletjes geweest. Afgepeigerd.

Nog even gezeten en toen naar bed. Morgen ook weer vroeg op om ze weg te brengen.

Dat was dus het Antillenweekend. Nou : "Been there, done that" kan ik echt zeggen.

.

Maandagochtend op tijd opgestaan, douchen, broodje maken voor mij en Ineke , Cor en Gonny alleen koffie. Om 08.00 gaan rijden en om even na half negen op Hato. Ook weer afscheid met een knuffel en ook hen hartelijk bedankt voor hun echt grote hulp.

Bye bye, zwaai zwaai. Daar gingen ze en wij naar huis.

Wassen draaien, Ik de bus aftanken en de tafels en stoelen en koelbox bij het hek zetten, zodat ze opgehaald kunnen worden.

Busje zou tussen 2 en 3 in de middag worden opgehaald. De tafels en stoelen zo rond énen in de middag.

Het enige jammere, het regende dan weer heel hard, dan weer droog en dan weer veel regen.

De was opgehangen in de droge periode, maar weer zeiknat geregend toen we even niet opletten.

Uiteindelijk maar de was op het rek in de kerkzaal gezet om te drogen en de tweede was ook erbij.

Koffie met gebak smaakte wel weer goed en ik heb even de financiële administratie klaar gemaakt van alle dingen die ik contant heb kunnen afrekenen. Ruud had de auto's betaald en het Plein Café ook voor zijn rekening genomen. Ook de inkopen. De Dot dames denk ik ook.

Ook de gegevens van het dienstbezoek weer even naar Nederland geappt. De financiële man daar zou mij vanavond ook nog even bellen. Is ook gebeurd. Openhartig gesprek met hem gehad.

Heb wat aanbevelingen gedaan en hoop dat het wordt opgevolgd daar bij de administratie.

Alles inmiddels opgehaald en weer bij het oude. Hebben vanavond lekker rijst met kip gegeten en Ineke ingestort op de bank. Net naar bed gegaan om 1 uur in de nacht. Wel nog laatste stuk taart met koffie opgegeten zo rond acht uur vanavond.

Ik denk dat als ik alles zo de revue even laat passeren, ik wel alles een beetje beschreven heb wat er het weekend is beleefd. Veel.

Bijzondere momenten. Tranen van vreugde en ook van verdriet. Mooi om het meegemaakt te hebben, maar voor ons volgende keer een ander.

Morgen hoop ik op beter weer, verwachting is echter slechter. Wil nu aan het strand gaan liggen en blik op oneindig of ergens anders op.

Nog anderhalve week en terug naar de kou en een opengebroken straat hoorde ik vandaag.

Martin maar onze auto weg laten halen voordat de auto de wijk niet uitkomt.

Zal wel zo'n vaart niet lopen, maar toch maar het zekere voor het onzekere.

Nou, wel genoeg zo, heb de hele middag en avond over dit stukje proza gedaan. Genoeg geweest.

Naar bed, half twee, mooie tijd.

Wordt wel weer vervolgd.

O ja, er zijn veel foto's en filmpjes gemaakt. Foto's komen er tzt wel bij, lukt me nu niet meer.

Bye.

Unquote.