Het is volbracht! (deel 1)

Even een noot van de redactie vóóraf.

Mijn verslag over het afgelopen Antillenweeken bleek vannacht bij het opladen schijnbaar te groot.

Vanmorgen bij het wakker worden was er nog niets verstuurd.

Heb het daarom maar in drie stukjes gehakt en ga het dan apart opladen.

Foto's later, want dat is een tijdrovende uitzoekerij.

Nou, lees ze.

Quote:

Nou, we zijn weer in de lucht. Pfffff.

Een heel erg druk weekend gehad, heel gezellig, moest best veel geregeld (nog) worden, maar denk dat al onze ingevlogen geloofsgenoten van Aruba en Bonaire een heel leuk weekend hebben gehad, samen met ons op Curaçao.

Vrijdagochtend begonnen met even de tafels neerzetten en herschikken en ook de stoelen erbij.

Moesten o.a. nog ijsblokken kopen en nog wat room in de koffie dus de opziener en ik naar Vreugdenhil wat vlakbij zit, om alles in te slaan.

De grote koelbox toen gevuld met de ijszakken die we gehaald hadden en alle blikjes erin gedaan, paar stonden al in de ijskast binnen, maar lang niet alles.

Is eigenlijk (voor mij onverwacht) heel lang goed koud gebleven, zondagochtend waren de blikjes nog goed koud om te drinken. Had wel een provisorische stop/plug in onderkant van de koelbox gedaan, anders loopt al het gesmolten koude water gelijk weg.

Ergens na enen kwam de huurbus voor 9 personen, even mijn rijbewijs laten zien en kreeg wat instructies.

Handrem is lange hendel met knopje om hem weer te ontgrendelen, indrukken en draaien en induwen. Afgeleefd interieur met een versnellingshendel die me aan een Renault 4 uit de jaren 70 deed denken.

Zo oud was de bus niet denk ik, haha, nee, hij zat erg goed in de lak buiten hoor. Maar binnen afgeragd. Hij reed wel als een tierelier.

Opziener en zijn vrouw gingen tegen drie uur naar het onderkomen waar alle ingevlogen broeders en zusters zouden gaan slapen. Hij checkte ze in, in Eve's Residence.

Hij zou de eerste twee uit Aruba ophalen en dan om 16.45 uur ongeveer terug zijn hier, waar we gezamenlijk met twee auto's dan de anderen uit Bonaire zouden ophalen.

Dacht toen hij nog niet terug was om vijf uur, dat we als we de anderen nog moesten halen om half zes, dat we dat dan niet gingen redden met dat heen en weer gerij. Toen hij uiteindelijk na vijven kwam, bleek dat we tot na zessen hadden om daar weer te komen.

De twee zusters uit Bonaire uitgeladen met hun rolkoffertje en ik reed daarna gelijk achter hem aan terug naar het vliegveld Hato voor de volgende "lading".

Er was geregeld dat om ongeveer 18.30-19.00 uur soep voor 27 personen zou worden gebracht.

Ook waren er Zwan rookworsten (trouwens erg lekker) gekocht zodat ieder nog een halve rookworst buiten de soep ook kon eten.

Stokbrood was ook voorzien en we hadden zelf nog wat kaasjes gehaald voor op het stokbrood en de toastjes. We zouden dit weekend echt niet verhongeren.

Goed, op naar Hato. Ja ik vind het lastig om achter iemand aan te rijden, zeker in dit gekkenhuis van verkeer. Hadden niet echt afgestemd om even te wachten mochten we elkaar uit 't oog verliezen. Heb denk ik 3 dik vette oranje en minimaal 2 erg vette rode verkeerslichten voorbij geflitst. Bonnen maar naar de kerk. Gelukkig hebben zij hier weinig tot géén rood licht camera's om van snelheid camera's maar niet te spreken. Dus denk dat er niks in de bus gaat vallen. Door rood licht rijden is hier schering en inslag, om maar niet te zeggen gebruikelijk, en ja, je moet wel heel goed opletten daarbij. Want ook al heb ík groen, is dat nog geen garantie dat er niets aankomt.

We kwamen onderweg trouwens wel een ongeluk tegen, waarbij je denkt: Hoe dan? Hoe krijg je hier zo'n aanrijding waarbij je hele voorkant bijna weg is. (althans zo leek het) Andere auto zijkant in elkaar. Zo hard kon je daar niet eens rijden voor zo'n gevolg. Zal wel met de staat van de auto ook te maken hebben, vrees ik. Was pas gebeurd, maar met wat slingerbewegingen waren we er voorbij.

Bij Hato de beide auto's geparkeerd en op naar de Arrival hal. Vliegtuig(je) was al geland en wij uitkijken of ze al door de deurtjes kwamen.

Duurde best nog wel lang, maar uiteindelijk, ja, daar kwamen ze. Leuke begroeting, opziener beetje filmen, zal nog wel een compilatie komen en op naar de auto's. Eerst parkeergeld van 4 gulden betalen en op weg terug naar de kerk. Kwamen weer lang het ongeluk, weinig veranderd aan de stand van de auto's. Was al donker geworden, dus niet de achterlichtjes uit't oog verliezen. Haha, echt verdwalen kan je niet, maar Ruud de opziener houdt van short-cuts en ik ben meer de grote weg rijder en dan kom ik er ook. Strepen zie je niet op de wegen, niet alles lekker verlicht.

Maar 't ging goed. Alles en iedereen uitgeladen bij de kerk. Ontvangst in de kerkzaal en daarna de soep, maar ik moest weer terug om onze priester Cor Touw op te halen uit Bonaire, die daar eergisteren net was aangekomen en tot half januari daar blijft om daar de gemeente te verzorgen met de dienst houden. Wij kennen hem en zijn nieuwe vrouw uit de gemeente Hoogeveen, waar we 11 seizoenen op de camping stonden en daar vaak "kerkten" waar hij dus ook al diende.

Zij zouden drie nachten bij ons slapen. Wij zouden ze maandagochtend pas terugbrengen naar het vliegveld.

Ik hoorde dat buiten hen nog twee uit Bonaire op Hato zouden staan, als ik daar weer aankwam, dus 4 personen ophalen.

De opziener was inmiddels in de kerkzaal met zijn ontvangstpraatje begonnen en ik weg.

Ja, dat dacht ik. Schijnbaar de handrem té hard aangetrokken. Met geen mogelijkheid kreeg ik hem los. Omhoog trekken ging niet meer, knopje indrukken, draaien en induwen ging helemaal niet.

Je gaat dan aan jezelf twijfelen. Ik wel.

Ben ik nou zó dom of zijn jullie nou zó bijdehand (om maar een uitspraak van Louis van Gaal te gebruiken die eigenlijk net andersom is), kreeg het gewoonweg niet los.

Na wat gezweet en getier, de kerkzaal maar in: Help, krijg hem niet los. Ruud liep mee en met een simpele handeling schoot ie vrij. Je voelt je nog dommer, maar goed, ik heb andere kwaliteiten zullen we maar zeggen. Gas erop en weer naar Hato.

Het ongeluk was er nog, tjonge, ook daarin zijn ze niet écht snel. Was toch echt al een tijd overheen gegaan, het was gelukkig wel een stuk stiller op de weg. Lekker.

Aangekomen op Hato, weer parkeren en de hal in. Er stond al een zusje uit Bonaire blijkbaar met haar kindje op mij te wachten, maar zij wist niet hoe ik er uit zie en ik niet hoe zij eruit zag.

Fotootje (mijn mooiste natuurlijk) naar Ruud gestuurd en hij die doorgestuurd naar moeder met kind. Zij stond buiten en ik binnen. Ze kwam eraan en het bleek dat zij wel met hetzelfde vliegtuig als de familie Touw was gekomen, maar die - net als bijna alle Nederlanders die uit Bonaire komen - moeite hadden om door de douane te komen. Papierkraam weer niet goed ingevuld of niet aanwezig, dus helemaal weer achter in de rij staan en invullen en dat duuuuuurt. (Hebben wij ook wel gehad en erg frusterend)

Kon daardoor ook even met haar wat praten, dacht dat haar kind een meisje was, en begon tegen het kind te praten. Die praat alleen maar Engels zei ze en het is een jongetje. Gelukkig was het donker. (Nee, niet het kindje, buiten!) 10 keer sorry zeggen, kon door de grond gaan. Maar ze....hij had heel lang opgestoken haar, rasta en het kind bleek super ADHD of iets dergelijks te hebben. Hebben we nog veel plezier van gehad het weekend. NOT. Heel erg voor de moeder, maar tjonge wat een opgave. Hij bleek het hele weekend alleen maar patat en nuggets te eten. Lust niks anders en alleen maar heel hard op moeders telefoon zitten rammen met een schietspelletje. Jammer en wel zielig om te zien. Ben geen psycholoog, maar alleen maar iemands zin geven lijkt mij ook niet erg verstandig. Ik doe hier verder het zwijgen toe.

Maar goed, de familie Touw was eindelijk door de douane, wij op weg naar de kerk.

Daar aangekomen en de auto voor de deur van de kerk geparkeerd, uitstappen en trachten het hek door te gaan. Onze buren hebben twee grote honden die gaan blaffen als ze iets zien of horen voor het hek. Het jongetje begon te gillen en was met geen mogelijkheid langs de auto en door het hek te krijgen. Muurtje gemaakt om hem en zijn moeder beetje te geleiden. We waren binnen.

De voorstelronde was natuurlijk al lang geweest, soep was gegeten en wij mochten aanschuiven om ook ons deel te krijgen. Kippensoep, grote bak gekregen en smaak was lekker. Opeens knarste het in mijn mond. Oh jee, waar kauw ik nou weer op. Ik zat in het redelijk donkere gedeelte van de tuin en had echt geen zicht op wat ik naar binnen schepte. Knars, knars. Ik haalde het uit mijn mond en wat bleek. Groot stuk mais nog op de kolf. Nou ben ik best een moeilijke eter, maar dit soort dingen bederft ook gelijk mijn eetlust. Wat de boer niet kent, eet ie niet. die types.

Kippensoep met maiskolven, tja. Rest maar een beetje geslurpt, dat ik niet weer van die gekke dingen binnen kreeg. Lag nog genoeg stokbrood ook om te dopen en kaas etc. Dus ging best. Ik had wel honger, we hadden niets gegeten vanmiddag met al dat geregel. Vergeten gewoon.

Nog gezellig met z'n allen wat zitten te praten, warme avond natuurlijk, dus best toeven dan met z'n allen daar.

Om half tien de twee auto's volgeladen (nee, niet dat liedje, alhoewel..) met alle bagage en onze broeders en zusters en op naar Eve's Residence.

Nou de weg die mijn Waze aangaf, reed Ruud natuurlijk niet en we stuiterden echt alle kanten op, verschillende keren sorry moeten zeggen, omdat je - niet de weg kennende en bij wil blijven - de bulten niet ziet om de snelheid eruit te halen. Tjonge, wat een gedoe. Maar goed, heelhuids aangekomen. Uitladen, goedenacht gewenst. Morgen om half negen sta ik weer voor de deur.

Op mijn Waze weer teruggereden. Soepel verlopen.

Hehe, daarna nog lekker in de tuin met Cor en Gonny zitten praten. Daarna moe maar voldaan allemaal naar bed. Vrijdag voorbij.

Unquote